سخنان امام حسن (ع)

علم خویش به مردم بیاموز و علم دیگران را فراگیر ، در این صورت دانسته ها را انفاق کرده ای و ندانسته ها را یاد گرفته ای.
نزد کسی مرو جز آن که به برکت دعایش امیدوار باشی یا صله ی رحم کنی (یعنی به طمع دنیا تا مورد ضرورت نباشد پیش کسی مرو).
آنچه از مال دنیا جستی و نیافتی چنان از یاد ببیر که گویا هرگز در خاطر نبوده ؛ بدان که جوانمردی در وقت تنگدستی ، به قناعت و رضایت به تقدیر ، بالاتر است از جوانمردی به هنگام رفاه ؛ بذل و بخشش و تام کردن احسان بهتر است از ابتدا کردن و ناقص گذاشتن آن است.
مردم اکنون در خانه غفلت و بی خبری به سر می برند ف عمل می کنند از نتیجه ی آن خبر ندارند ، چون به آخرت رسند به خانه ی یقین وارد شوند سر انجام را می بینند و نمی توانند عملی کنند.
شستن دست پیش از غذا فقر را بر طرف می کند و بعد از غذا هم غم و غصه را.
شخصی در حضور آنجناب از شستن دست خود داری کرد ، حضرت فرمود : بشوی ، دفعه ی اول (قبل از غذا) برای ما است (که شریک در خوراکی) دفعه دوم (بعد از غذا) برای خودت ، اگر نخواستی نشوی.
حسن بصری گوید : مومن بین دو ترس است : ترس از گناهان گذشته که نمی داند خدا با او چه می کند و ترس از آینده که نمی داند چه خطر هایی در پیش دارد.
هر که در دنیا دو رو باشد روز قیامت با دو زبان آتشین وارد شود.
هر که دیدار خدا را دوست دارد خدا دیدارش را دوست دارد و هر که لقای خدا را خوش ندارد ، خدا نیز لقای او را نخواهد.