سخنان پیامبر اسلام (ص)

قرآن درمان (دردهای بشر) است.  صدقه از مرگ بد جلو گیر است.
دعا حقیقت عبادت است.  صدقه نهان غضب خدا را خاموش کند.
قرض ، ذلت است.  صله رحم عمر را زیاد کند.
تدبیر نصف معاش است.  کارهای نیک از مرگهای بد جلوگیر است.
دوستی با مردم نصف عقل است.  صدقه آتش گناهان را فرون نشاند ، چنان که آب آتش را.
غصه ، نصف پیری است.  ان که در صدقه (از حدود) تجاوز کند مثل کسی است منع تصدق کند.
نیکو سوال کردن نصف علم است.  توبه کننده با بی گناه یکسان است.
کمی عائله ثروتی است.  ظلم ، تاریکی قیامت است.
سلام ، قبل از گفتار است.  خنده ، دل را می میراند.
شیر ، اخلاق را عوض می کند.  سیراب کردن هر جگر سوخته اجر دارد.
برکت با پیران است.  علما (ی عامل) در میان خلق امین خدایند.
ملاک (خوبی و بدی) هر کار ، سرانجام آن است.  سر آمد حکمتها ، ترس از خداست.
ملاک دین ، پرهیزگاری است (و اجتناب از گناه) است.  بهشت ، خانه سخاوتمندان است.
 ترس از خدا سر آمد هر حکمتی است.  بهشت زیر سایه شمشیر است.
 تقوی ، شریفترین عمل است.  بهشت زیر قدم مادران است.
 تاخیر بدهکار توانگر ظلم است.  دعای بین اذان و اقامه رد نمی شود.
 گدایی توانگر آتش است.  کسب حلال نیز واجب است (اما) پس از واجبات اولیه.
 ذکر نعمتهای خدا شکر است.  زنی که خرجش از همه زنان کمتر باشد ، برکتش از همه بیشتر است.
 انتظار فرج (بوسیله صبر) عبادت است.  مومن آئینه مومن است.
 روزه ، سپر(آتش) است.  مومن برادر مومن است.
 مدارا ، سرآمد حکمتهاست.  مومن کم خرج است.
 حکمت ، گمشده حکیمان است.  مومن ، زیرک و هشیار و بیدار است.
 کردار نیکو ، خوش خویی است.  مومن اهل الفت و مودت است.
 جوانی ، شعبه ای از دیوانگی است.  مومن کسی است که ، مال و جان مردم از او در امان باشد.
 شراب ، سرجمع گناهان است.  فاجر ، حیله گر و فرومایه است.
 زنا موجب تنگدستی است.  مومنان چون مصالح یک ساختمان اند، همه یکدیگر را نگه می دارند.
 زنای چشم ، نگاه است.  مومن نسبت به مومنان چون سر است نسبت به تن.
 تب ، قسمت مومن از آتش جهنم است.  مومن روز قیامت ، در سایه ی صدقه ی خویش است.
 قناعت ، سرمایه تمام نشدنی است.  مومنان سهل گیر و نرمخویند.
 امانت ، روزی را جلب می کند.  زمستان ، بهار مومن است.
 خیانت موجب فقر است.  دعا اسلحه مومن است.
 خواب صبح مانع روزی است.  نماز نور مومن است.
 عمامه ، تاج فرشتگان است.  دنیا زندان مومن و بهشت کافر است.
 حیاسر تا پا خیر است.  حکمت گمشده مومن است.
 حیا جز خیر ثمری ندارد.  نیت مومن از عملش رساتر است.
 مسجد ، خانه پرهیزگاران است.  سائل ، تحفه ای است که خدا به در خانه مومن می فرستد.
 آفت علم فراموشی است.  مرگ ، ارمغان مومن است.
 آفت سخن دروغ است.  شرف مومن ، به نماز شب است.
 آفت خرد سفاهت است.  علم دوست مومن است ، و حلم مددکار ، و عقل راهنما و عمل پیشرو و مدارا پدر ، و نیکی برادر و صبر امیر لشکرش.
 آفت عبادت سستی است.  غیرت نصف ایمان است.
 آفت شجاعت ستم است.  حیا از ایمان است.
 آفت سخاوت منت است.  لباس مناسب با تواضع ، از ایمان است.
 آفت زیبایی خودپسندی و کبر است.  صبر نیمه ایمان است و یقین تمام آن.
 آفت حسب و نسب افتخار کردن است.  ایمان دو نیمه است : نیمی صبر و نیمی شکر.
 آفت دین هوا پرستی است.  نشانه ایمان نماز است.
 خوشبخت آن است که از سرگذشت دیگران پند گیرد.  مسلمان کسی است که مسلمانان از دست و زبانش ایمن باشند.
 کفاره گناهان پشیمانی است.  مسلمان برادر مسلمان است ، نه ستم به او می کند و نه دشنامش می دهد.
 نماز جمعه حج مستمندان است.  مسلمانان در برابر دشمنان یک دست (و یک داستان) اند.
 حج ، جهاد هر ناتوان است.  تحصیل علم بر هر مسلمان واجب است.
 طلب مال حلال ، جهاد است.  همه چیز مسلمان بر مسلمان حرام است: خون و آبرو و مالش.
 دریغ داشتن علم جایز نیست.  مال مسلمان چون جان او محترم است.
 حاضر چیز هایی می بیند که غایب نمی بیند.  مجاهد آن است که در راه خدا با خود نبرد کند.
 دلال خیر مثل فاعل خیر است.  زیرک آن است که نفس خود را رام کند و برای بعد از مرگ عمل نماید.
 هر کار نیکی صدقه است.  ناتوان کسی است که نفس را دنبال هوا فرستد و آرزوی خام از خدا کند.
 مدارای با مردم صدقه است.  انسان بوسیله برادرانش زیاد (و نیرومند) می شود.
 حرف خوش صدقه است.  انسان به دین رفیقش است.
 آنچه در راه حفظ آبرو مصرف شود ، ثواب صدقه دارد.  هر کس با آنکه دوست دارد قرین است.
 صدقه به خویشاوند هم صدقه است ، هم صله رحم.  کرم انسان به دین است ، و جوانمردیش به عقل ، و حسبش به اخلاق.